مرزها بهانهاند؛ عشق راه خودش را پیدا میکند
به گزارش سینما رسانه، نمایش «مرز» نوشته حمیدرضا اسدزاده با کارگردانی امید اولیایی، اثری تکبازیگر است که با تکیه بر فضایی انسانی و عاشقانه، داستان سربازی را روایت میکند که در نقطهای مرزی دل در گرو عشق دختری کولبر میبازد. روایتی که در آن، مرز فقط یک خط جغرافیایی نیست، بلکه مفهومی است از فاصله، جدایی و موانعی که میان انسانها قرار میگیرد.
امید اولیایی، کارگردان و بازیگر این اثر که از یازدهم تیر با وقفهای کوتاه مدت به دلیل سانحه رانندگی و آسیب جسمی این هنرمند بار دیگر در بوتیک هنر ایران روی صحنه میرود، در گفتوگو با سینما رسانه درباره تجربه حضور در این نمایش، دغدغههای اجرایی و نگاهش به مفهوم عشق و مرز سخن گفت.
او درباره تجربه همزمانی کارگردانی و بازیگری در این اثر توضیح داد: «معمولاً وقتی مونولوگ کار میکنم، ترجیح میدهم خودم کارگردان باشم، چون دوست دارم خودم را فیلتر نکنم و چیزی شبیه زندگی روی صحنه اتفاق بیفتد. برای من مهم است که از بودن در این جهان لذت ببرم و به تجربهای زنده و واقعی نزدیک شوم.»
این هنرمند ادامه داد: «از منظر کارگردان، سعی میکنم خودم را با چالشهای درونی و بیرونی روبهرو کنم و از منظر بازیگر هم تلاش میکنم آمادگی روحی، ذهنی و جسمیام را به نمایش بگذارم. البته بعد از رسیدن به اجرای نهایی، از متخصصان و اهل فن هم میخواهم کار را از بیرون ببینند و نظر بدهند و هر نظری که در راستای بهتر شدن اثر باشد با جان و دل میپذیرم.»
بازیگر و کارگردان نمایش «مرز» با اشاره به دلیل علاقهاش به این شیوه اجرایی بیان کرد: «در نهایت، اینکه خودم هم کارگردان باشم و هم بازیگر، به من کمک میکند آزادتر باشم و به خود واقعیام نزدیکتر شوم. طبیعتاً انجام همزمان این دو کار سخت است، اما من در مونولوگ دقیقاً به دنبال همین سختی هستم.»
اولیایی درباره جهان مضمونی نمایش و نسبت میان وجه اجتماعی و عاطفی آن توضیح داد: «برای من عشق نجاتدهنده است. قطعاً پرداختن به مناطق مرزی و واقعیتهای اجتماعی آنها اهمیت دارد، اما آنچه برای من در این روایت پررنگتر بود، موقعیت انسانی شخصیتهاست. به نظرم رابطه میان دو نفر که عاشقانه یکدیگر را دوست دارند، بهخودیخود اتفاقی عمیق و جذاب است. در «مرز»، مرز فقط خطی میان دو کشور نیست؛ مرز میتواند فاصلهای باشد میان دو انسان، فاصلهای که میخواهد آنها را از هم دور نگه دارد اما وقتی دو نفر واقعاً همدیگر را بخواهند، هیچچیز نمیتواند مانع عشقشان شود. حرف من این است که مرزها در بسیاری مواقع فقط بهانهاند؛ چون عشق، به هر شکل و در هر شرایطی، راه خودش را پیدا میکند.»
او درباره تأثیر حضور این اثر در جشنوارهها و بازخوردهایی که دریافت کرده است، گفت: «هدف من از حضور در جشنوارهها، بیشتر از آنکه رقابت با دیگران باشد، ارتقای خودم نسبت به گذشته است. من همیشه سعی کردهام بهجای مقایسه خودم با دیگران روی مسیر رشد شخصیام تمرکز کنم. به همین دلیل، از بازخوردها و نقدها استفاده کردم تا نمایش «مرز» نسبت به اجرای قبلیاش پختهتر و کاملتر شود.»
اولیایی که بهتازگی دچار سانحه تصادف شده و پس از چند روز دوباره به صحنه بازگشته است، ادامه داد: «من معتقدم باید به چیدمان خدا اعتماد کرد. او بهتر از هر کسی میداند چه چیزی در چه زمانی درست است. بعد از رنجی کوتاه، به سرعت آن را پذیرفتم و خودم را سر پا کردم؛ چراکه اگر الان هستم، یعنی زندهام و زندگی برای زندههاست. خدا کارگردان اصلی است؛ اگر تشخیص میداد که من همچنان در کما بمانم، آن هم درست بود، اما حالا که بیدارم باید آنچه را به من عشق میدهد ادامه دهم. بازیگری برای من دیگر از بدن و بیان گذشته و شهودی شده است؛ من در این کار زندگی میکنم، نه اینکه بازی کنم.»
او در پایان سخنانش گفت: «وقتی میگوییم مونولوگ سخت است، باید این سختی را پذیریم. بازیگر باید ایمان داشته باشد که میتواند روی صحنه زندگی کند تا مخاطب آن را لمس کند. به نظر من، مونولوگ را باید زمانی اجرا کرد که سالها در کارهای گروهی آزمون و خطا داده باشی و به پختگی رسیده باشی. در مونولوگ همهچیز مهم است، اما این سختی برای من شیرین است.»
نمایش «مرز» به نویسندگی حمیدرضا اسدزاده با بازی و کارگردانی امید اولیایی از یازدهم تیر پنجشنبه و جمعه هر هفته، ساعت 19:30 در سالن 6 بوتیک هنر ایران روی صحنه میرود.
