چالش «صابر» بازیگر «استخوان سوز» با «اسماعیلی» کارگردان
به گزارش سینما رسانه، «استخوان سوز» یکی از معدود آثار این سالهای شبکه نمایش خانگی است که در عین بیادعایی، به خوبی توانسته نبض مخاطب را در دست گرفته و بدون تبلیغات و هیاهوی رسانهای، مسیر حیات واقعی خود را طی کرده و با اقبال خوبی از جانب مخاطبان مواجه شود. این سریال دوشنبه ها ساعت ۸ شب از فیلم نت پخش می شود.
قطعا یکی از دلایل این اتفاق، فارغ از مزیتهایی چون بار فنی استاندارد و روایت درست، بهرهمندی از چهرههایی است که اگرچه تاحدودی گمنام هستند اما توانستهاند تفاسیر بهاندازه و دقیقی از نقشی که ایفا میکنند را به مخاطب ارائه دهند؛ تشخصی که یکی از مظاهر آن در «استخوانسوز» به مجید اسماعیلی و ایفای نقش «صابر» بازمیگردد.
اسماعیلی با حضور در این نقش، سهگانه حضور در نقش کارگردان، نویسنده و بازیگر را کامل کرده و ازقضا توانسته هماهنگی و هارمونی درستی را میان این سه ضلع برقرار کند.
این هارمونی از آن جهت، پخته نشان میدهد که اسماعیلی بهعنوان نویسنده فیلمنامه و کارگردان این اثر، توانسته آن بالانس بصری را میان فضاسازی محتوایی و اشل اجرایی به خوبی برقرار کند. حتی نقشی که صابر در کلیت داستان دارد بهنوعی حلقه وصل میان نقشهای دیگر است و بهعنوان یک نقش کلیدی در شاهراه ارتباطی میان کاراکترها مطرح میشود.
ویژگیهایی چون طمانینه ذاتی چهره اسماعیلی و طغیانی که خود را بلافاصله در میمیک این بازیگر نشان میدهد، سبب میشود تا مخاطب ناخواسته متوجه تشدید تلاطم در روند داستانی شود و این یکی از مظاهری است که درستی این انتخاب را نشان میدهد.
از سوی دیگر، وجوه درونی کاراکتر صابر میبایست تاحدودی کنترلکننده هیجانات بازیگر نقش اصلی و تقویتکننده انفعال برخی کاراکترهای دیگر داستان باشد؛ این مقدار، در بازی اسماعیلی به خوبی دیده میشود و به خوبی میتواند کاتالیزور درستی بر بالانس این دو جنس هیجان در کلیت سریال باشد که خود میتواند مهر تائید دیگری برای این حضور درست به حساب آید.
این روند در کنار تسلط کارگردانی سکانسهای عمدتا شلوغ و پردیالوگ سبب شده تا فارغ از جریان داستاگویی، ریتم اجرایی به خوبی حفظ شود. البته که در این مسیر، عدمحضور اسماعیلی در بسیاری از سکانسها تعیینکننده است چرا که سبب تمرکز بیشتر کارگردان بر میزانسن و حفظ راکوردهای بازیگران متعددش میشود.
در همین زمینه، تا امروز که ۳ قسمت از این سریال منتشر شده، باگ مشخصی در این زمینه به چشم نخورده است و این یکنواختی فرم و روایت، به روشنی خود را به مخاطب تحمیل میکند.
درواقع یکی از آفات پروژههایی که کارگردان در مقام بازیگر حضور دارد، بیرونزدگی نقش یا نارسایی از بابت این حضور توامان است که تاثیر خود را بر روی برداشتها و علیالخصوص راکوردها نشان میدهد؛ این نارسایی حداقل تا اینجا گریبان «استخوانسوز» را نگرفته است و اسماعیلی توانسته با هوشمندی، حفرههای ذاتی میان این ۲ مقوله را پر کرده و از بروز باگهایی در این حوزه خودداری کند.
هر چند که باید منتظر قسمتهای بعدی سریال بمانیم تا ببینیم با پیشرفت روند داستانی و حذف و اضافه شدن بازیگران دیگر، این روند میتواند با تداوم خود، به یک برگ برنده بزرگ سریال تبدیل شود و قدرتنمایی چهره گمنامی مانند مجید اسماعیلی را فراهم کند یا خیر.