روایت گرافیک از پساجنگ؛ از فقدان تا امید

مانیفست نشانه‌شناختی، گفتمانی و بومی «روایت فتح» در گرافیک پساجنگ
جنگ با پایان درگیری‌ها تمام نمی‌شود؛ آنچه پس از آن باقی می‌ماند، حافظه، روایت انسان‌ها و نبردی تازه برای ثبت حقیقت است. در این میان، گرافیک می‌تواند از دل فقدان، روایتی از مقاومت، هویت و امید به آینده بسازد.

بحران‌های ملی و جنگ‌ها، با خاموش شدن آتش سلاح‌ها و امضای معاهدات صلح به پایان نمی‌رسند؛ بلکه در فاز پساجنگ، وارد لایه‌ای عمیق‌تر، فرسایشی‌تر و حیاتی‌تر به نام «جنگ روایت‌ها» می‌شوند. جامعه در دوران پسابحران، با تروماهای روانی، فقدان‌های شریف و لزوم بازسازی هویت دست‌به‌گریبان است.  در این اتمسفر ملتهب، هنر متعهد و به‌ویژه تولیدات گرافیکی، نقش «سلاح بدون باروت» را ایفا می‌کنند؛ رسانه‌ای صریح و سریع که وظیفه دارد شور حماسی دوران نبرد را به شعور روایتی دوران پساجنگ پیوند بزند و جامعه را از فاز احساسی به ساحت عقلانی هدایت کند. این گذار معرفتی در فرهنگ بومی، با الهام از کهن‌الگوی عاشورا، مستلزم هجرت از نگاه فوریت‌محورِ «کربلایی» به تبیین عقلانی و زیباشناختیِ «روایتگری زینبی» است؛ رویکردی اصیل که رنج جمعی را به یک سرمایه معرفتی تبدیل کرده و مانع از تحریف و فراموشی تاریخ می‌شود.
در بحرانی همچون جنگ رمضان، جغرافیای سرزمینی و فرهنگی انقلاب اسلامی با خطرات و ضایعاتی سنگین روبه‌رو شد: شهادت رهبر انقلاب، جنایت مدرسه میناب، جنایت  شهرستان لامرد در استان فارس، حمله ناجوانمردانه به ناوچه دنا و بسیاری دیگر از کلان‌روایت‌ها و خرده‌روایت‌های اندوهبار. این وقایع موجی از همدلی و غضب اجتماعی را برانگیخت؛ هم در ایران، که 240 شب حضور مردم در خیابان‌ها ادامه یافته است، و هم در میان مردم کشورهای حوزه مقاومت و فراتر از آن. حضور خیابانی در ایران را می‌توان نوعی جنبش اجتماعی برای پر کردن خلأ پشتیبانی از نیروهای نظامی و امنیتی دانست. 
این حرکت‌های مردمی ظرفیتی ایجاد کرده‌اند که در دوران پساجنگ قابل بهره‌برداری است: تثبیت و رشد هسته‌های مردمی برای حمایت از بدنه حاکمیت در داخل کشور و نشر و گسترش تفکر انقلاب اسلامی ــ که رهبر شهید پرچم‌دار آن بود ــ در دیگر کشورها. این ظرفیت در پرتو «فتح» به دست آمده است؛ مفهومی که در ادامه توضیح داده می‌شود.
بر همین اساس، نوشتار حاضر تلاش دارد با نگاهی نشانه‌شناختی و گفتمانی، به لایه‌شناسی این دوران حساس بپردازد. در این مسیر، ابتدا با رمزگشایی از تمایز بنیادین میان دو مفهوم «ظفر نظامی» و «فتح معنوی»، بر ضرورتِ ابتنای هنر بر «روایت فتح» تأکید می‌شود؛ روایتی که به جای تقدیس خودِ جنگ، بر تجلیل از دفاع، فتح درون (جهاد اکبر) و امید مسئولیت‌پذیر تمرکز دارد. این روایت برخاسته از آموزه‌های اسلامی است: آنجا که فرمان جهاد در برابر کفار و دشمنان صادر می‌شود، جهاد در ساحت امری عقلایی و منطقی بالنده می‌شود. در ادامه، با تبیین جایگاه پدیدارشناسی قهرمان، از لغزش‌های رایج مانند تیپ‌سازی‌های کلیشه‌ای و اسطوره‌سازی‌های منجمد موزه‌ای رمزگشایی شده و بر ضرورت ارائه تصویری از «انسان انضمامی» با تمام وجوه فردی و خرده‌روایت‌های پیرامونی‌اش پای فشرده می‌شود.
علاوه بر این، جستار پیش‌رو با بررسی مکاتب بزرگ بین‌المللی ــ نظیر مکتب پوستر لهستان، کارگاه‌های مردمی فرانسه و گرافیک متعهد کوبا ــ و انطباق آن با نهضت پوستر انقلاب و دفاع مقدس در ایران، نشان می‌دهد که چگونه گرافیک متعهد می‌تواند فراتر از سفارش‌های رسمی، به عنوان یک مورخ بصری مستقل عمل کرده و جریان‌های اجتماعی را در مسیر پاسداشت ارزش‌های ملی هدایت کند. در نهایت، با کاربست نظریات نشانه‌شناسی (دلالت‌های صریح و ضمنی) و واکاوی دیالکتیک پیچیده میان «متن اثر» و «فرامتن جامعه» (شامل اقتضائات سیاسی، نسلی و روان‌شناختی)، فیلترِ روحِ زمانه در بازخوانی پوسترهای پساجنگ مورد مداقه قرار می‌گیرد تا مشخص شود چگونه مهندسی دقیق نشانه‌های بومی می‌تواند اثر هنری را به مرهمی برای التیام زخم‌های روحی یک ملت تبدیل سازد.
لایه‌شناسی بحران و پساجنگ: گذار از کربلا به روایتگری زینبی
همان‌طور که در مقدمه گفته شد، پایان جنگ آغاز «جنگ روایت‌ها»ست. در حین بحران، هنر گرافیک کارکردی فوریت‌محور و حماسی دارد تا جامعه را در برابر فروپاشی منسجم نگه دارد؛ اما در دوران پساجنگ، جامعه با کوهی از خرابی، فقدان و تروماهای روانی انباشته روبه‌رو می‌شود و هنر باید بازسازی هویت را بر عهده بگیرد.
در هندسۀ معرفتیِ فرهنگ ایرانی-اسلامی، این گذار با کهن‌الگوی تاریخ‌ساز عاشورا پیوند می‌خورد. اگر هنرِ حین بحران، واجد نگاهی «کربلایی» (شور، خون و فداکاری عریان) است، هنر پساجنگ باید به سرعت موضع خود را به «روایتگریِ زینبی» تغییر دهد. حضرت زینب(س) نخستین و بزرگ‌ترین روایتگر پسابحران است که رسالتش نه هراس‌افکنی و تضعیف روحیه، بلکه تبیین عقلانی، حماسی و زیباشناختی فاجعه در کاخ استبداد بود («ما رأیتُ الا جمیلاً»). روایتگری صادقانه پساجنگ با تأسی به این الگو، رنج جمعی را به یک «اصالت و سرمایه معرفتی» تبدیل می‌کند تا حافظه ملی دچار فراموشی یا تحریف نشود.
روایتگری صحیح در این دوران، حرکت روی لبه تیغ است. اگر روایتگری به سمت «تقدیس جنگ» و شعارهای سیاسی صُلب برود، نسل‌های بعدی را پس می‌زند. اما اگر به سمت «روایت فداکاری جمعی، تقدیس دفاع، ایثار و ارزش‎های معنوی و انسانی» و آن گونه که گفته شد «روایتگری زینبی» حرکت کند، حافظه جمعی یک ملت را در برابر تحریف و فراموشی بیمه می‌کند. در این میان، گرافیک و پوستر ــ همان «سلاح بدون باروت» ــ پل میان شور و شعور است.
جایگاه و کارکردهای روایتگری در دوران پساجنگ
روایتگری در دوران پساجنگ، افزون بر کارکرد ارتباطی، پنج کارکرد بنیادین دارد:

۱. جلوگیری از تحریف تاریخ و فراموشی

ملت‌ها پس از جنگ نیاز دارند بدانند چه اتفاقی افتاد، چرا اتفاق افتاد و چه هزینه‌هایی پرداخت شد. اگر جامعه روایت درستی از جنگ نداشته باشد، تاریخ توسط بیگانگان تحریف می‌شود. روایتگری صادقانه، مانع از فراموشی فداکاری‌ها و همچنین اشتباهات می‌شود.

۲. هویت‌سازی و انسجام ملی

جامعه‌ای که در بحران دچار پراکندگیِ رنج و فقدان شده است، برای بازسازی خود به روایتی مشترک نیاز دارد. روایتی که فداکاری‌ها را به حافظه مشترک تبدیل کند، «ما» را بازتعریف می‌کند و رنج جداافتاده افراد را به سرمایه هویتیِ جمعی پیوند می‌دهد.

۳. ترومازدایی و درمان روحی جامعه

روایتگری نوعی روان‌درمانی جمعی است. وقتی بازماندگان رنج‌های خود را بازگو می‌کنند و جامعه این روایت‌ها را می‌شنود، فرآیند تخلیه روانی و التیام زخم‌ها آغاز می‌شود.

۴. انتقال تجربه به نسل‌های بعدی و نسل‌های هم‌زمان

نسلی که جنگ را لمس نکرده است، از طریق روایت با آن آشنا می‌شود. اگر روایتی وجود نداشته باشد یا روایت فقط شعاری باشد، تجربه پرهزینه یک ملت در گسست نسلی از میان می‌رود؛ اما اگر روایت صادقانه و انسانی باشد، درس‌های آموخته‌شده و ارزش‌ها به نسل بعد منتقل می‌شود.

۵. تکریم و پاسداشت فداکاری‌ها

انسان‌هایی که در جریان جنگ جانفشانی کرده‌اند، نیازمند قدردانی جامعه هستند. روایتگری پساجنگ، چهره‌های واقعی، داستان‌های ناگفته از شجاعت‌ها، و حتی زندگی روزمره مردم در خط مقدم و پشت جبهه را برجسته می‌کند تا ارزش‌های اخلاقی حفظ شوند.
افزون بر این، روایتگری دو کارکرد عملی نیز دارد. نخست ایجاد اعتماد: روایت صادقانه و مبتنی بر واقعیت، اعتماد مردم به منابع رسمی و نهادهای مسئول را حفظ می‌کند، در حالی که پنهان‌کاری یا اطلاعات نادرست بی‌اعتمادی می‌آفریند. دوم مقابله با شایعه و اطلاعات نادرست: در فضای مجازی، روایتگری فعال و به‌موقع از سوی منابع معتبر می‌تواند اثر روایت‌های جعلی و تحریف‌گر را خنثی کند.
اگر جنگ در میدان نظامی تمام می‌شود، در میدان روایتگری جاودانه یا وارونه می‌شود. نوع روایت ما از جنگ تعیین می‌کند که آینده جامعه چطور شکل بگیرد: جامعه‌ای کور و کینه‌توز، جامعه‌ای افسرده و فراموش‌کار، یا جامعه‌ای آگاه، مقاوم، بصیر، منتقم، متعقّل و پیشرو.
چهار گام برای روایتگری مؤثر
برای رسیدن به یک روایتگری مؤثر، اصیل و ماندگار در دوران پساجنگ، بهتر است چهار گام یا مرحله اساسی زیر را طی کرد:
۱. عبور از کلان‌روایت‌ها به خرده‌روایت‌ها (تغییر زاویه دید)
در زمان جنگ، روایت‌ها معمولاً حماسی، کلی، رسمی و با هدف حفظ روحیه جبهه‌ها هستند. اما در دوران پساجنگ، این روایت‌ها دیگر به تنهایی کافی نیستند.
•    باید به سراغ آدم‌های معمولی، جزئیات زندگی، ترس‌ها، امیدها و داستان‌های پشت جبهه رفت. روایتِ مادر یک مفقودالاثر، کارگری که کارخانه‌اش بمباران شده، یا پزشکی که در زمان بحران در بیمارستان مانده و به آسیب دیدگان کمک کرده، بسیار ملموس‌تر و تأثیرگذارتر از بیانیه‌های رسمی است.
۲. پذیرش تکثر و گوناگونی روایت‌ها
یک جنگ، هزاران واقعیت همزمان دارد. روایت یک سرباز خط مقدم با روایت یک پناهنده در شهر دیگر، یا روایت یک فرمانده جنگی کاملاً متفاوت است.
•    برای رسیدن به واقعیت، نباید هیچ روایتی را به جرم تفاوت با روایت رسمی حذف کرد. اتفاقاً قدرت روایتگری پساجنگ در کنار هم قرار گرفتن این پازل‌های متفاوت است تا یک تصویر جامع و واقعی شکل بگیرد.
۳. انتخاب فرم و زبان مناسب برای نسل جدید
بزرگ‌ترین چالش در دوران پساجنگ، برقراری ارتباط با نسلی است که خودش جنگ را لمس نکرده است یا از آن به شدت فاصله داشته. زبان کلیشه‌ای، شعاری و تحمیلی این نسل را فراری می‌دهد.
•    باید از هنر، ادبیات داستانی، سینما، مستندهای خلاقانه و حتی ابزارهای نوین مثل پادکست و رسانه‌های دیجیتال کمک گرفت. زبان روایتگری در این دوران باید «اقناعی و انسانی» باشد، نه «دستوری و تبلیغاتی».
۴. تفکیک میان «تجلیل از دفاع» و «تقدیس جنگ»
این یکی از ظریف‌ترین مرزها در روایتگری است.
•    روایتگر پساجنگ باید بتواند شجاعت، مظلومیت و فداکاری انسان‌ها را ستایش کند (تجلیل از دفاع و جهاد فی سبیل الله)، اما همزمان باید کثیفی، ویرانی، فقر و تراژدی‌های جنگ را هم نشان دهد تا جنگ به یک پدیده مقدس و دوست‌داشتنی تبدیل نشود. هدف نهایی، ستایشِ مقاومت و ایستادگی، ایثار و از خود گذشتگی و روایت فتح است، نه ستایشِ خودِ جنگ و روایاتی که ذیل واژه ظفر معنا می‌شوند.
مرزبندی معرفتی: تمایز بنیادین «ظفر» و «فتح» در تبیین بصری
تفاوت «ظفر» و «فتح» چیست؟ برای درک جهت‌گیری دقیق این مانیفست، لازم است دو واژه کلیدی فرهنگ اسلامی را از هم تفکیک کنیم. تمایزی که در ادامه می‌آید، تعریف تحلیلی این نوشتار است که بر مبنای کاربرد این دو واژه در فرهنگ دینی صورت‌بندی شده است.
ظفر (Triumph / Military Victory): ظفر یعنی چیرگی مادی، غلبه نظامی و درهم‌کوبیدن دشمن فیزیکی. وقتی دو ارتش با هم می‌جنگند و یکی دیگری را از نظر نظامی شکست می‌دهد و خاکش را می‌گیرد، می‌گویند به «ظفر» رسیده است. ظفر لزوماً با معنویت، رشد انسانی یا اخلاق همراه نیست؛ یک حاکم ستمگر هم می‌تواند بر رقیبش ظفر یابد.
فتح (Opening / Liberation): فتح از ریشه «گشودن» است. فتح یعنی برداشتن موانع و باز شدن یک مسیر جدید. در فرهنگ قرآنی (مثل إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُبِینًا)، فتح زمانی رخ می‌دهد که علاوه بر غلبه بر دشمن، «قلب‌ها» و «افق‌های فکری» گشوده شوند. فتح یعنی پیروزی که با خود رشد، برکت، کرامت انسانی و تحول روحی می‌آورد.
در جنگ، ممکن است شما در یک عملیات به «ظفر نظامی» نرسید، اما به «فتح معنوی» برسید؛ یعنی انسجام، ایمان و غیرت یک ملت شکوفا شود. آنجا که علمدار کربلا در دست یافتن و رساندن آب به خیام سیدالشهدا (ع) ظفر نمی‌یابد، ولی روایت رشادت و پهلوانی او تا عصر حاضر سینه به سینه و از نسلی به نسل دیگر می‌رسد، همانجا نقطه‌ای است که فتح رخ داده و ایشان فاتحانه کارزار کربلا را وداع می‌کند.

چرا روایت فتح؟
۱. روایتِ فتحِ درون (جهاد اکبر): وقتی می‌گوییم هنرمندان نباید از شخصیت، یک ابرقهرمان مادی هالیوودی بسازند، بلکه باید «خلوت، سجاده و توکل و وجوه فردی و شخصیتی» او را نشان دهند، این یعنی روایتِ فتحِ نفسِ قهرمان. او ابتدا بر ترس‌ها و منیت‌های خودش فتح یافته که توانسته در بیرون جریان‌ساز شود.
۲. پیوند با «فقدان شریف»: در روایت ظفر، شکست خوردن، شهید دادن یا عقب‌نشینی یک سرافکندگی است. اما در «روایت فتح»، چون هدف رشد انسان و ادای تکلیف است، حتی شهادت و فقدان هم «شریف و زیبا» است (همان نگاه زینبی).
۳. پیوند با «امید غیور و مسئولیت‌پذیر»: روایت فتح به مخاطب پساجنگ نمی‌گوید «ما جنگ را بردیم و تمام شد و حالا بنشینید پاداش بگیرید» (این نگاهِ ظفرمحورِ مادی است). روایت فتح می‌گوید: «به برکت فداکاری این قهرمان‌ها، راهی به سوی آینده و ارزش‌ها گشوده شده (فتح رخ داده)؛ حالا با غیرت و مسئولیت‌پذیری، این مسیرِ گشوده‌شده را ادامه بده. تو مبعوث شده‌ای»
در اینجا پرسشی جدی مطرح می‌شود: تفاوت «روایت فتح» با پروپاگاندا چیست، آن‌هم وقتی گرافیک «سلاح» و طراحی «مهندسی نشانه‌ها» نامیده شده است؟ پاسخ آن است که تفاوت در شیوه هدایت است. پروپاگاندا مخاطب را با دستور، تکرار شعار و حذف روایت‌های متفاوت هدایت می‌کند؛ روایت فتح او را با اقناع، نمایش انسانِ انضمامی، پذیرش تکثر روایت‌ها و احترام به خرد مخاطب هدایت می‌کند. محک این تمایز، پذیرش مخاطب پس از پرسشگری است، نه پیش از آن: اثری که فقط در صورت نپرسیدن مخاطب کارآمد باشد، در عمل پروپاگاندا است.
موضوعی که مورد اشاره است، نه یک روایتِ فانتزی از «ظفر نظامی»، بلکه دقیقاً یک «روایت فتح» است. هنرِ ظفرمحور، بیلبوردها را پر از ادوات جنگی، رژه‌های مسلحانه و نگاه‌های فاتحانۀ مادی می‌کند که نسل پساجنگ را پس می‌زند. اما «روایت فتح»، هنرِ گشودن انسدادهای روحی جامعه است؛ هنری که رنج را تطهیرکننده و امید را محرکِ حرکت می‌داند.
پدیدارشناسی قهرمان: تجلی «فتح درون» در کالبد انسان انضمامی
بزرگ‌ترین لغزش کارگروه‌های هنری در مواجهه با یک شخصیت کلیدی، سقوط به ورطۀ «تیپ‌سازی کلیشه‌ای» و ساختن یک قدیس دست‌ناپذیر، مجسمه بی‌روح و اسطوره‌ای دور از دسترس، انتزاعی و هالیوودی است. وقتی هنرمند تمام ابعاد انسانی یک شخص را حذف می‌کند و از او یک فیگور بی‌نقص و انتزاعی می‌سازد، عملاً او را مومیایی کرده و رابطه‌اش را با نسل پساجنگ قطع می‌کند. در فرهنگ تشیع، عظمت قهرمان در ابرقهرمانیِ مادی او نیست، بلکه در مقام «بندگی، فتوّت و شهود» اوست. او پیش از فتح سنگرهای دشمن، به «فتحِ درون» (جهاد اکبر) رسیده است. 
قهرمان در ساحت اسطوره ملی و جهانی، شخصی بیرون از این جامعه نیست که یک‌شبه اسطوره شده باشد؛ او از میان همین جامعه برخاسته و با طی مسیری دشوار به این جایگاه رسیده است. جایگاهی رفیع که شاید دور از دسترس بنماید، اما دست‌یافتنی است.
از اسطوره به اسوه
در این نوشتار «اسطوره» به معنای بارتی به کار می‌رود، یعنی سخنی که تاریخ را «طبیعی و ازلی» جلوه می‌دهد، نه به معنای قصه‌ای بی‌پایه. این تصریح لازم است، زیرا قرآن «أساطیر الأولین» را اتهام منکران می‌داند (انعام ۲۵؛ انفال ۳۱). مفهوم مقابل در منطق قرآنی «اسوه» است: «لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» (احزاب ۲۱). اسطوره مسیر را حذف می‌کند و ذات را می‌نمایاند؛ اسوه مسیر را نشان می‌دهد تا پیروی ممکن شود. 
قرآن خودش در روایت الگوها همین منطق را دارد. پیامبر را «بَشَرٌ مِثْلُكُمْ» می‌خواند (کهف ۱۱۰؛ فصلت ۶) و به اعتراض منکران که چرا او غذا می‌خورد و در بازار راه می‌رود، پاسخ می‌دهد که پیامبران پیشین نیز چنین بودند (فرقان ۷ و ۲۰). مهم‌تر آنکه مسیر رسیدن را روایت می‌کند: ابراهیم نخست با «کلمات» آزموده می‌شود و پس از آن به امامت می‌رسد (بقره ۱۲۴). این ساختار، یعنی ابتلا و سپس مقام، با «سفر قهرمان» که کمپبل در روایت‌های اسطوره‌ای یافته است همخوان است: عزیمت، آزمون و بازگشت.
نکته‌ی ظریف، تفاوت میان عصمت و الگو بودن است. بر اساس دیدگاه رایج در کلام شیعه، عصمت اکتسابی نیست و ویژه‌ی معصومان است؛ اما مقام شهدا و مجاهدان با ابتلا و مجاهدت به دست آمده است. از این رو حذف مسیر درباره‌ی ایشان دو آسیب دارد: اکتسابی بودن مقامشان را پنهان می‌کند و تصویرشان را به دست‌نیافتنیِ از جنس عصمت نزدیک می‌کند. حتی درباره‌ی معصوم نیز الگو شدن ممکن است: امام علی (ع) در نامه‌ی ۴۵ نهج‌البلاغه می‌فرماید مردم نمی‌توانند مانند او زندگی کنند، اما می‌توانند با پارسایی و تلاش همراهش شوند. 
برای طراح، سه پرسش محک است: آیا اثر مسیر رسیدن را نشان می‌دهد؟ آیا ابعاد بشری شخصیت دیده می‌شود؟ آیا مخاطب می‌تواند راه او را ادامه دهد؟ پاسخ منفی به هر سه، اثر را از اسوه به اسطوره می‌برد.
کارگروه هنری برای بازآفرینی اصیل این شخصیت خاص، باید چهار رکن را رعایت کند:
•    دیالکتیک خلوت و جلوت: نمایش تردیدها، خستگی‌ها، عواطف انسانی و سجاده و مناجات‌های پنهانی قهرمان در کنار شجاعت‌هایش. مخاطب باید درک کند که اقتدار او در جلوت (میدان)، حاصلِ تسلیم او در خلوت (محضر حق) بوده است.
•    تبارشناسی فتوّت و غیرت: نمایش آمیختگی سنت پهلوانی ایرانی با ارزش‌های ایمانی؛ قهرمانی که در برابر ظالم خشن و نفوذناپذیر، اما در برابر محرومان، یتیمان و مردم عادی، خاکسار و «خادم‌المله» است.
•    روایتگری پیرامونی (خرده‌روایت‌ها): ترسیم پرتره قهرمان از طریق تأثیرش بر زندگی آدم‌های معمولی و سربازان گمنام، به جای اصرار بر بیوگرافی‌های رسمی و کلان‌روایت‌های منجمد.
•    امتداد در امروز: نشان دادن اینکه افکار، مسیر و ارزش‌های قهرمان چگونه می‌تواند برای چالش‌های امروز جامعه، در دوران پساجنگ و سازندگی، راهگشا باشد؛ یعنی پاسخ به این پرسش جامعه که «او چه ربطی به امروز ما دارد؟»
هدایت جریان‌های اجتماعی: از بحران تا گرافیک متعهد
هرگاه هنرمندان روح فرامتن جامعه را درک کرده‌اند، جریان‌ساز شده‌اند. در دوران پساجنگ  (دفاع مقدس هشت ساله)، جامعه خسته دیگر فریادهای تصویری و پوسترهای پرهیاهو را برنمی‌تافت و جمعی از طراحان گرافیک، در نقش «مصلح بصری»، گرافیک را از فاز «شور» به «شعور» هدایت کردند؛ مصداق‌های این ادعا در بخش مربوط به ایران بررسی می‌شود.
گرافیک متعهد و فعال
پوستر و گرافیک در زمان بحران و پساجنگ، همان «سلاح بدون باروت» هستند. سرعت تکثیر، زبان بصری صریح و توانایی انتقال سریع پیام، آن را به یکی از قدرتمندترین ابزارها برای بیدار کردن جامعه، تقویت انسجام ملی و هدایت جنبش‌های اجتماعی تبدیل کرده است.
در چند دهه گذشته، چه در ایران و چه در کشورهای دیگر، طراحان گرافیکی بوده‌اند که منتظر سفارش دولت‌ها، موزه‌ها یا نهادهای رسمی نمانده‌اند. آن‌ها با در نظر گرفن آن‌چه مسئولیت اجتماعی مینامیم، خودشان را در نقش «مورخ بصری» یا «روایتگر مستقل» دیده‌اند و از ابزار دیزاین برای ثبت، نقد و روایت ماجراهای جنگ و پساجنگ استفاده کرده‌اند.
این هنرمندان پوسترهایی خلق کرده‌اند که هدفشان نه تبلیغ جنگ بوده و نه صرفاً نمایش زیبایی؛ بلکه هدفشان تکان دادن وجدان جامعه، مستند کردن رنج‌های پنهان، و ثبتِ حافظه تاریخی بوده است.
یکی از ویژگی‌های حوادث بزرگ و بحران‌های ملی این است که مثل یک «شوک الکتریکی» به بدنه جامعه عمل می‌کنند. وقتی یک کشور با بحرانی بزرگ مثل جنگ، اشغال، یا فاجعه ملی روبرو می‌شود، رخوت جامعه از بین می‌رود و انرژی نهفته مردم آزاد می‌شود. در بسیاری از این موارد، این انرژی تبدیل به جنبش‌های اجتماعی بزرگی شده که هدفشان احیا، حفظ و دفاع از ارزش‌های ملی، هویت تاریخی و استقلال کشور بوده است.
تاریخ نمونه‌های فراوانی از این انرژی آزادشده دارد؛ از جمله جنبش مقاومت فرانسه در جنگ جهانی دوم، جنبش اول مارس ۱۹۱۹ در کره، مقاومت مردمی یونان در دوران اشغال، جنبش تنباکو در ایران (۱۸۹۱–۱۸۹۲) که با تحریم همگانی و فتوای مرجعیت به لغو امتیاز انحصار تنباکو انجامید، و زنجیره انسانی «راه بالتیک» (The Baltic Way) در ۱۹۸۹ که ملت‌های استونی، لتونی و لیتوانی را به هم پیوند داد.
در تمام این نمونه‌ها، وقتی «بحران» کیان یک ملت را تهدید کرده، مردم به این درک رسیده‌اند که دولت‌ها یا ارتش‌ها به تنهایی نمی‌توانند کشور را نجات دهند. در نتیجه، جامعه مدنی خودش وارد میدان شده و از سه عنصر کلیدی به عنوان سوخت جنبش استفاده کرده است:
•    زبان و فرهنگ مشترک
•    حافظه تاریخی و افتخارات گذشته
•    نمادهای ملی (مثل پرچم و سرود)
این جنبش‌ها نشان می‌دهند که بحران‌ها، علی‌رغم همه ویرانی‌هایشان، می‌توانند منشأ عمیق‌ترین همبستگی‌های اجتماعی و بازتعریف ارزش‌های یک ملت باشند.
پیش از ورود به نمونه‌های گرافیکی، یک نکته ضروری است: جریان‌هایی که در ادامه می‌آیند، به معنای دقیق کلمه «پساجنگ» نیستند، بلکه بحران‌های بزرگ اجتماعی-سیاسی‌ای بودند که گرافیک در شکل‌دادن به آنها و به حافظه پس از آنها نقشی تعیین‌کننده داشت. از این رو در این بخش مفهوم «پساجنگ» را به «پسابحران» گسترش می‌دهیم و از این نمونه‌ها برای فهم سازوکار جریان‌سازی گرافیک بهره می‌گیریم، نه برای مقایسه مستقیم شرایط تاریخی.
در ادامه، سه مکتب و جریان تاریخی بسیار بزرگ را بررسی می‌کنیم که در آن‌ها، گرافیک و طراحی پوستر توسط هنرمندان، مستقیماً یک جریان اجتماعی بزرگ را در حمایت از ارزش‌های ملی شکل داد، هدایت کرد و بعد از بحران نیز ادامه داد:

۱. جنبش همبستگی لهستان (Solidarność) و «مکتب پوستر لهستان»
 

Image
جنبش همبستگی لهستان (Solidarność)

یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های تاریخ که در آن گرافیک مستقیماً یک رژیم را به چالش کشید و ارزش‌های ملی را احیا کرد، جنبش همبستگی (سولیدارنوش) در دهه ۱۹۸۰ بود. در سنت قدرتمند «مکتب پوستر لهستان»، هنرمندان طراح پوستر ستون فقرات هویت‌بخشی به این جنبش مدنی بودند؛ جنبشی که پس از دهه‌ها اختناق در بلوک شرق شکل گرفت.
اثر شاخص: لوگوی همبستگی (Solidarność) اثر یرژی یانیشفسکی (Jerzy Janiszewski، ۱۹۸۰)
نقش در بحران: یانیشفسکی این لوگو را در اوت ۱۹۸۰، همزمان با اعتصاب کارگران در گدانسک، با الهام از شعارهای دست‌نوشته و استنسیل‌شده بر دیوارهای محل اعتصاب طراحی کرد. حروف سرخ‌رنگ شبیه مردمی هستند که فشرده و تکیه‌داده بر یکدیگر ایستاده‌اند و پرچم ملی لهستان را حمل می‌کنند. این لوگو به‌سرعت به نماد مقاومت ملی تبدیل شد.

اثر شاخص دوم: پوستر انتخاباتی «ظهر» (W samo południe / High Noon، ۱۹۸۹) اثر توماش سارنتسکی (Tomasz Sarnecki)
 

Image

نقش در پسابحران و هدایت جریان: در نخستین انتخابات نیمه‌آزاد لهستان پس از دهه‌ها، سارنتسکی که در آن زمان دانشجوی جوان هنر بود، تصویر گری کوپر در نقش کلانتر فیلم وسترن «ظهر داغ» (High Noon، ۱۹۵۲) را به کار برد. او به جای تفنگ، برگه رأی در دست دارد، نشان همبستگی روی سینه‌اش است و لوگوی سرخ همبستگی بالای پوستر دیده می‌شود. متن پایین پوستر «درست در ظهر: ۴ ژوئن ۱۹۸۹» (روز انتخابات) است. این پوستر یکی از ماندگارترین تصاویر آن انتخابات شد و در کنار کارزار گسترده همبستگی، مردم را به پای صندوق‌های رأی کشاند؛ انتخاباتی که به پیروزی چشمگیر جنبش انجامید.
۲. فرانسه و پوسترهای «کارگاه مردمی» (Atelier Populaire)
در جریان بحران اجتماعی-سیاسی ماه مه ۱۹۶۸ در فرانسه ــ اعتصاب عمومی و اعتراض‌ها علیه دولت دوگل ــ هنرمندان و دانشجویان هنرهای زیبای پاریس کارگاه چاپ مدرسه را اشغال کردند و جریانی به نام «کارگاه مردمی» (Atelier Populaire) شکل دادند. آنها معتقد بودند هنر نباید در گالری‌ها بماند، بلکه باید کف خیابان باشد تا جنبش را همراهی و هدایت کند.

ویژگی آثار: پوسترهای این جریان با تکنیک چاپ سیلک (که بسیار سریع و ارزان بود) و با شیوه‌ای نزدیک به خط تولید تکثیر می‌شدند؛ بر اساس برآورد موزه V&A، حدود ۱۲۰ هزار نسخه از ۳۰۰ طرح مختلف. طرح‌ها اغلب با یک یا دو رنگ و خطوطی بسیار ساده، اما به شدت کوبنده بودند. طراحان این کارگاه پوسترها را «سلاح در خدمت مبارزه» می‌دانستند و از فروش آنها خودداری می‌کردند.

نقش در هدایت جریان: این پوسترها با شعارهای کوتاه و مستقیمی مانند «مبارزه ادامه دارد» (La lutte continue) و «مطبوعات دروغ می‌گویند» (La presse ment) و با تصاویر ساده کارگران و مشت‌های گره‌کرده، به جامعه‌ای که درگیر بحران سیاسی-اجتماعی بود یادآوری می‌کردند که قدرت واقعی در دست مردم است.

۳. کوبا و پوسترهای سازمان OSPAAAL (گرافیک متعهد پساانقلاب)
 

Image

پس از انقلاب ۱۹۵۹ و در بحبوحه تنش‌های سیاسی و نظامی آمریکای لاتین، کوبا به یکی از قطب‌های گرافیک متعهد جهان تبدیل شد. سازمان OSPAAAL (سازمان همبستگی با مردم آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین) پوسترهایی منتشر می‌کرد که نه برای چسباندن بر دیوارهای کوبا، بلکه برای ارسال به سراسر جهان طراحی می‌شد. طراحانی چون آلفردو روستگارد (Alfredo Rostgaard)، مدیر هنری این سازمان از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۶، از چهره‌های شاخص آن بودند.
ویژگی آثار: استفاده از رنگ‌های تخت و زنده (متأثر از پاپ‌آرت) اما با مضامین عمیقاً ملی و انسانی.
اثر شاخص: پوستر «مسیح با تفنگ» («Christ guerrilla») اثر آلفردو روستگارد (۱۹۶۹)

نقش در جریان‌سازی: این پوستر، با تصویر مسیح و تفنگی بر دوش، به سخن کامیلو تورس، کشیش کلمبیایی و از چهره‌های الهیات رهایی‌بخش، ارجاع می‌دهد که می‌گفت اگر مسیح امروز زنده بود، چریک می‌شد. آثاری از این دست نشان می‌دادند که چطور ارزش‌های بومی و مذهبی می‌توانند در خدمت دفاع از میهن و آزادی قرار بگیرند. هنر گرافیک در این دوره وظیفه داشت به جامعه پسابحران که خسته از درگیری‌ها بود، امید، انگیزه بازسازی و آگاهی سیاسی تزریق کند.

گرافیک ایران: از انقلاب ۱۳۵۷ تا پساجنگ

بررسی این موضوع در ایران، به ویژه در بستر انقلاب ۱۳۵۷ و دوران جنگ تحمیلی (دفاع مقدس) و پساجنگ، یکی از جذاب‌ترین و غنی‌ترین نمونه‌های تاریخ گرافیک معاصر جهان است. در ایران، پوستر و گرافیک در زمان بحران ابتدا به عنوان «رسانه جایگزین» و در دوران پساجنگ به عنوان «حافظه تصویری ملت» عمل کرد.
اگر بخواهیم آثار و فعالیت‌های گرافیکی هنرمندان ایرانی را در شکل‌گیری، هدایت و ادامه جریان‌های اجتماعی با تمرکز بر ارزش‌های ملی بررسی کنیم، باید به دو مقطع ذهنی و تاریخی بزرگ اشاره کنیم:

۱. نهضت پوستر انقلاب اسلامی و دفاع مقدس: زایش «گرافیک متعهد و مردمی»

در سال‌های انقلاب و جنگ تحمیلی، به دلیل نبود رسانه‌های متعدد و مستقل امروزی و سرعت رویدادها، پوستر به رسانه‌ای جایگزین تبدیل شد: رسانه‌ای ارزان، سریع‌التکثیر و در دسترس خیابان، که هم حماسه و هم سوگ را به تصویر می‌کشید و طراحان را در جایگاه روایتگرانی متعهد و مردمی قرار می‌داد. 
در میان طراحان این دوره، ابوالفضل عالی را برخی از هنرمندان هم‌دوره‌اش پیشتاز و «علمدار» طراحان پوستر دفاع مقدس دانسته‌اند؛ گرافیک این حوزه با او و همراهی گروهی از هنرمندان جوان شکل گرفت.  پوسترهای «بهشت زهرا» (۱۳۶۲) و «مقاومت» (۱۳۶۵) او می‌توانند محور بررسی این دوره باشند.

۲. دوران پساجنگ: انتقال از «شور حماسی» به «شعور روایتی»

 

Image

پس از پایان فاز حاد بحران، زبان پوستر از فریاد به تأمل تغییر کرد: از حماسه صریح به شعر، خط و نمادهای اصیل ایرانی، تا زخم‌های روحی جامعه التیام یابد و فداکاری‌ها در هیاهوی سیاسی پساجنگ از یاد نرود.
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که در سال‌های پس از جنگ و همزمان با تغییرات اجتماعی، در کنار گفتمان رسمی دفاع مقدس، نگاهی انتقادی‌تر و پرسشگرانه‌تر نیز شکل گرفت؛ تحولی که در حوزه‌ی نمایشنامه به‌صراحت گزارش شده است. در گرافیک نیز از نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۷۰ شمسی، با فضای فرهنگی بازتر، پوستر تایپوگرافی به رویکرد تصویری غالب تبدیل شد. 
ویژگی منحصربه‌فرد گرافیک بحران و پساجنگ در ایران
اگر در نمونه‌های جهانی (مثل لهستان یا فرانسه) پوسترها بیشتر جنبه اعتراض سیاسی محض داشتند، در ایران پوسترها جنبه «حماسی، عاطفی و هویتی» داشتند.
هنرمند ایرانی در دوران بحران با پوستر خود به جامعه «امید و غیرت ملی» تزریق می‌کرد و در دوران پساجنگ، با تغییر زبان خود به سمت شعر، خط و نمادهای اصیل ایرانی، تلاش کرد تا «زخم‌های روحی جامعه را التیام ببخشد» و اجازه ندهد فداکاری سربازان در هیاهوهای سیاسی پساجنگ فراموش شود.
مهندسی نشانه‌ها: کدهای بصری در متنِ بومی
وقتی از زاویه «نشانه‌شناسی» (Semiotics) به روایتگری گرافیکی در دوران پساجنگ نگاه می‌کنیم، وارد لایه‌ای می‌شویم که در آن، فرم‌ها، رنگ‌ها و خطوط دیگر صرفاً ابزارهای زیبایی‌شناختی نیستند، بلکه «کدهای پنهان فرهنگی و ایدئولوژیک» هستند. نشانه‌شناسی به ما می‌گوید که یک پوستر چطور بدون نیاز به کلمات، معنا تولید می‌کند و چطور این معنا در ذهن جامعه پساجنگ بازخوانی یا واسازی می‌شود.
پوستر پساجنگ یک متن نشانه‌ای است. در فرهنگ ایرانی-شیعی، فرم‌ها و رنگ‌ها کدهای عمیق معرفتی هستند که طراح باید آن‌ها را مهندسی کند:
•    تایپوگرافی معنوی: در حالی که خطوط کوفی و نسخِ خشن دال بر صلابت و فوریت دوران بحران هستند، طراح پساجنگ به سراغ خط نستعلیق و شکسته می‌رود؛ خطوطی با هندسه منحنی که در ناخودآگاه ایرانی، دال بر «تجلی جمال الهی، سکینه، آرامش و صلحِ در سایه ایمان» است.
•    نشانه‌شناسی رنگ: رنگ سرخ از دال بر خون در زمان جنگ، در پساجنگ تبدیل به دال بر «مهر تربت، داغ نجیب و یادبود» می‌شود. رنگ سبز و فیروزه‌ای دال بر «حیات طیبه، رویش دوباره و معنویت صلح‌آمیز» می‌گردد و لایه‌های کبود و لاجوردی، تجلی‌بخش اندوه نجیب و شب‌های مناجات می‌شوند.
•    ایماژهای تلفیقی: همنشینی کدهایی مانند پلاک در کنار مُهر و تسبیح، یا پیچیده شدن سیم‌خاردار به دور شاخه گل یاس؛ این‌ها دال‌های بومی هستند که حافظه جمعی ایرانی فوراً لایه‌های ضمنی آن‌ها را بازخوانی می‌کند.
برای تبیین نشانه‌شناختی این موضوع، باید به سراغ نظریات پایه‌ای این علم (به ویژه نظریات فردینان دو سوسور و رولان بارت) برویم و آن‌ها را روی بدنه گرافیک بحران و پساجنگ پیاده کنیم:
۱. دلالت صریح و دلالت ضمنی (Denotation vs. Connotation)
در نشانه‌شناسی فرهنگی رولان بارت، هر تصویر در دو سطح معنا تولید می‌کند . طراح گرافیک پساجنگ دقیقاً در مرز این دو سطح بازی می‌کند:
•    دلالت صریح (سطح اولیه): آنچه به طور عینی در پوستر دیده می‌شود. مثلاً: پرتره یک رزمنده، تصویر یک کبوتر، یا یک سیم خاردار.
•    دلالت ضمنی (سطح ثانویه): لایه‌ای از معنا که فرهنگ، تاریخ و زمانه (فرامتن) به آن تصویر اضافه می‌کنند.
مثال: نشان دادن «پوتین‌های کهنه و بندبازشده» در یک پوستر پساجنگ، در دلالت صریح فقط یک کفش است؛ اما در دلالت ضمنی، نشانه‌ای از پایان نبرد، جا ماندن از قافله شهدا است. طراح با تکیه بر این لایه، حس همدردی یا تفکر را در جامعه بیدار می‌کند.
۲. نشانه، دال و مدلول در سیمای قهرمان
طبق تعریف سوسور، نشانه از ترکیب دال (فرم بصری) و مدلول (مفهوم ذهنی) ساخته می‌شود.  چالش طراح پساجنگ در طراحی پرتره یک شخصیت مهم، مدیریت این رابطه است:
•    دال (Signifier): خطوط خشن چهره، چشمان رو به افق، یا لباس خاکی.
•    مدلول (Signified): پایداری، مظلومیت، یا اصالت وطنی.
•    اگر طراح در زمان جنگ از دال‌های «تفنگ، خون و نگاه مهاجم» استفاده می‌کرد تا مدلول «شجاعت رزمی» را بسازد؛ در دوران پساجنگ، طراح هوشمند دال‌ها را تغییر می‌دهد. او به سراغ «فضای خالی (سکوت)، خطوط منحنی و نگاه‌های رو به درون (پرتره‌های متفکر)» می‌رود تا مدلولِ «حکمت، تنهایی و صلح» را بازآفرینی کند.
۳. اسطوره‌سازی بصری (Myth-making)
رولان بارت معتقد بود که فرهنگ‌ها از نشانه‌ها استفاده می‌کنند تا واقعیت‌های تاریخی را به «اسطوره» تبدیل کنند. اسطوره در نشانه‌شناسی یعنی جلوه دادن یک امر عقیدتی یا تاریخی به عنوان یک امر «طبیعی و ازلی» .
•    در گرافیک پساجنگ، اگر پوسترها بیش از حد از نشانه‌های استریل (پاکیزه) و قدسی استفاده کنند، شخصیت را دچار «انجماد نشانه‌شناختی» می‌کنند. یعنی او تبدیل به اسطوره‌ای می‌شود که در موزه‌هاست و دیگر در زندگی روزمره جامعه پساجنگ کاربردی ندارد.
•    گرافیک منصفانه، این اسطوره‌سازی را می‌شکند؛ یعنی با استفاده از نشانه‌های واقع‌گرایانه (مثل چروک‌های صورت، عینک پیرچشمی قهرمان، یا آستین خالی یک جانباز)، او را دوباره به پیوستار تاریخ و انسان انضمامی بازمی‌گرداند.
بنابراین، نشانه‌شناسی به ما یاد می‌دهد که گرافیک پساجنگ، مهندسیِ دقیقِ نشانه‌ها برای ترمیم رابطه‌ی جامعه با گذشته‌اش است.
دیالکتیک متن و فرامتن: فیلترِ روحِ زمانه
«یک اثر گرافیکی هرگز در خلاء متولد نمی‌شود.»
«فرامتن» (Context / Hyper-text) دقیقاً همان جایی است که ارزش عیار کارِ گرافیک مشخص می‌شود. اگر خودِ پوستر، خط، رنگ و تصویر شخص مهم، «متن» کار باشد، فرامتن یعنی: تمام نیروهای پنهان سیاسی، اجتماعی، روانی و رسانه‌ای که دوروبر این پروژه وجود دارند و تعیین می‌کنند که جامعه چطور با این اثر برخورد کند.
•    متن (Text): ساختار فیزیکی اثر (پرتره قهرمان، خط نستعلیق، کنتراست رنگی و شعار مینی‌مال) است که در دایره اختیارات طراح قرار دارد.
•    فرامتن (Context): اتمسفر، زمانه، وضعیت اقتصادی، تروماهای سرکوب‌شده و شکاف‌های نسلی جامعه است.
فرامتن مانند یک منشور عمل می‌کند؛ اگر جامعه در فرامتن خود دچار بحران کارآمدی یا حس تبعیض باشد، هرگونه متنِ حماسیِ صُلب و شعاری را به عنوان «پروپاگاندای فرار از واقعیت» تعبیر کرده و اصلِ قهرمان را هم پس می‌زند. طراح هوشمند کسی است که متن را طوری دیزاین کند که فرامتن ملتهب جامعه، آن را به عنوان یک «مرهم» بپذیرد، نه یک بیانیه حاکمیتی.
وقتی در دوران پساجنگ دست به معرفی یک شخصیت یا قهرمان ملی و روایت حوادث دوران جنگ می‌زنند، فرامتن این اتفاق شامل لایه‌های بسیار عمیقی است:
۱. فرامتنِ سیاسی: «انحصار روایت» در برابر «روایت مردمی»
بزرگ‌ترین نیروی فرامتنی در دوران پساجنگ، چالش میان حکومت‌ها و بدنه جامعه مدنی بر سر مالکیت نام قهرمانان است.
•    نهادهای رسمی تمایل دارند از چهره‌های مهم، تصاویری ایدئولوژیک، بی‌نقص و در خدمت منافع مستقر بسازند. وقتی یک گروه هنرمند مستقل تصمیم به معرفی آن شخص می‌گیرد، فرامتنِ کار، یک «مبارزه پنهان رسانه‌ای» است.
۲. فرامتنِ اجتماعی-نسلی: چالش «نوستالژی» و «شکاف آگاهی»
فرامتنِ این پروژه، روی گسست عمیق میان نسلی که با آن قهرمان زیسته (نسل بحران) و نسلی که هیچ درکی از او ندارد (نسل پسابحران) بارگذاری می‌شود.
•    برای نسل قدیم، کار گرافیکی هنرمندان ممکن است تحریک‌کننده «نوستالژی یا تروما» باشد. اما برای نسل جدید، فرامتن کار «سواد بصری و انتقادی» است. نسل جدید پوستر را به راحتی قبول نمی‌کند؛ آن را واکاوی می‌کند، در شبکه‌های اجتماعی درباره‌اش بحث می‌کند و اگر حس کند به او دروغ گفته شده، آن را پس می‌زند.
۳. فرامتنِ روان‌شناختی: «تخلیه روانی» یا «بازآفرینی تروما»
معرفی یک شخص مهم که نامش با روزهای سخت و بحرانی گره خورده، در فرامتن خود یک کنش روان‌شناختی جمعی است.
•    پوستر طراحان می‌تواند مثل یک کلید، قفلِ خاطرات جامعه را باز کند. اگر دیزاین پوستر بیش از حد روی خشونت، مرگ یا از دست رفتن آن شخص تمرکز کند، فرامتن کار به سمت بازآفرینی افسردگی و تروما می‌رود. اما اگر روی آینده و میراث انسانی او متمرکز شود، فرامتن به یک «فرآیند التیام‌بخش جمعی» تبدیل می‌شود.
۴. فرامتنِ رسانه‌ای و نشانه‌شناختی: «نشانه باز» در برابر «نشانه بسته»
این لایه به این می‌پردازد که پوستر در دنیای امروز (عصر تکثر رسانه‌ای) چطور تکثیر و تفسیر می‌شود.
•    وقتی طراحان، پوستر را به خیابان یا فضای مجازی می‌فرستند، کنترل آن از دستشان خارج می‌شود. مردم روی آن می‌نویسند، آن را بازنشر می‌کنند، در قالب میم (Meme) استفاده می‌کنند یا بخش‌هایی از آن را تغییر می‌دهند. این «زیستِ ثانویه پوستر»، فرامتن رسانه‌ای آن است.
وقتی پوسترِ یک شخصیت روی دیوار شهر می‌نشیند، تمام تاریخ آن شهر، وضعیت اقتصادی فعلی مردم (آیا مردم شادند یا زیر فشار؟)، میزان آزادی‌های اجتماعی و حتی معماری و مبلمان شهری، به عنوان فرامتن روی آن پوستر سایه می‌اندازند. مردم پوستر را با وضعیت روزانه خود، با میزان امیدی که به آینده دارند و با نوستالژی‌هایشان قضاوت می‌کنند، نه فقط با رنگ و ترکیب‌بندی طراح.
 

در پایان امیدوارم آنچه در این مکتوب بیان شد، به هنرمندان و طراحان گرافیک کمک کند تا در دوران پساجنگ از زاویه‌ای بهتر به تولید اثر نگاه کرده و ان‌شاءالله شاهد تولید و انتشار آثاری باشیم که تا سالیان متمادی اثربخشی آن‌ها را در متن جامعه مشاهده کنیم.