نقد و یادداشت

تلویزیون زمانی رسانه است که مخاطب داشته باشد؛ اما وقتی بخش بزرگی از مردم دیگر پای آن نمی‌نشینند،مسئله فقط کاهش آمار نیست، بلکه نشانه‌ای از فاصله گرفتن رسانه ملی از جامعه و ضرورت پاسخگویی

وقتی تندروی‌ها سینما را نشانه گرفتند، این خودِ سینما بود که در معرض اتهام قرار گرفت؛ اما در آن هنگام امام خمینی (ره) میان «سینما» و «فحشا» مرزی روشن کشید. مرزی که هنوز هم گاهی نادیده گرفته می‌شود.

«آواتار» برای میلیون‌ها مخاطب یادآور دو جهان متفاوت است؛ پاندورای جیمز کامرون و دنیای آنگ در «آخرین بادافزار». اما میان این دو جهان، کدام «آواتار» توانسته ماندگارتر و محبوب‌تر باشد؟ در این گزارش

یک عدد زردرنگ کنار نام هر فیلم در IMDb، برای بسیاری از مخاطبان تبدیل به اولین معیار انتخاب فیلم شده است؛ اما آیا امتیاز ۸.۵ واقعاً یعنی آن فیلم از اثری با امتیاز ۷.۵ بهتر است؟

ویدا بابالو، نویسنده و کارگردان تئاتر به وقت اولین صعود خود به قله دماوند در نامه‌ای به مادر جاویدالاثر ماکان نصیری نوشت: «آرام بگیر! که ماکان، در بامِ جهان ایستاده و تا دماوند برپاست، نامِ او در

مروری بر مشهورترین فیلم‌های ممنوعه‌ تاریخ سینما که اکران آن‌ها در کشورهای مختلف با سانسور، توقیف یا ممنوعیت نمایش همراه شد.

در دورانی که بسیاری از سریال‌های علمی‌تخیلی به نمایش جلوه‌های ویژه و اکشن‌های پرهزینه متکی هستند، سریال سیلو (Silo) مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است؛ روایتی که با تکیه بر تعلیق، جهان‌سازی دقیق و شخصیت

اقتصاد هنر سال‌هاست میان وعده‌ها و واقعیت گم شده است. هنرمندان بیش از آنکه نگران خلق اثر باشند، دغدغه معیشت دارند؛ زخمی که آینده فرهنگ را تهدید می‌کند.

اسماعیل مجللی، پژوهشگر تعزیه این هنر را تنها بازخوانی واقعه کربلا نمی‌داند بلکه تعزیه در دوره قاجار را رسانه‌ای اجتماعی معرفی می‌کند که در کنار روایت‌های مذهبی، بازتابی از زندگی و مسائل جامعه زمانه

در میانه جنگ‌ها، آنچه بیش از نقشه‌ها و آمارها در معرض فراموشی قرار می‌گیرد، فرهنگ و هنر است؛ در حالی که تجربه تاریخی نشان می‌دهد روایت جنگ، نه فقط در میدان نبرد، بلکه در سینما، موسیقی، ادبیات و حافظه