اگر چیزی از هوشمندی در بازی من وجود دارد، مدیون آتیلا هستم

سیروس همتی، بازیگر و کارگردان تئاتر، با مرور خاطرات خود از زنده‌یاد آتیلا پسیانی، از نخستین همکاری با این هنرمند در تئاتر خیابانی تا ۱۸ سال همراهی و دستیاری او در ایران و خارج از کشور گفت و تأکید کرد که جدایی میان روابط دوستانه و فضای حرفه‌ای، یکی از مهم‌ترین آموزه‌هایی بوده که از پسیانی آموخته است.

به گزارش سینمارسانه، آتیلا پسیانی، هنرمند شناخته شده عرصه سینما، تئاتر و تلویزیون در چهاردهم مهر  سال 1402 دار فانی را وداع گفت و اکنون سه سال از نبود او می‌گذرد. هنرمندی که جای خالی‌اش هیچوقت پر نخواهد شد. 

سیروس همتی در گفت‌وگویی با سینمارسانه درباره زنده‌یاد آتیلا پسیانی، از تجربه همکاری با این هنرمند و تأثیری که بر مسیر حرفه‌ای او گذاشت، سخن گفت.

همتی در ابتدا به یکی از نخستین مواجهه‌های خود با آتیلا پسیانی اشاره کرد؛ زمانی که نمایش خیابانی «آقای وندال» به کارگردانی بهرام عظیم‌پور و کریم طرفه‌نژاد در حال شکل‌گیری بود. 

او درباره آن دوره گفت: «خیلی جالب است که آقای عظیم‌پور گفتند نقش اصلی این تئاتر خیابانی را آقای پسیانی بازی می‌کنند و بعددیگر بازیگران را معرفی کردند. با خودم گفتم آقای پسیانی می‌آید برای تئاتر خیابانی؟ اما همان‌جا بود که فهمیدم چقدر این بازیگر دغدغه کار خوب دارد، حتی اگر آن کار از جنس تئاتر خیابانی باشد.»

این هنرمند درباره ادامه این مسیر همکاری بیان کرد: «اصلاً انتظار نداشتم، اما همان‌جا جرقه همکاری من و ایشان شکل گرفت. بعد از آن من را برای نمایش ستاره دخترش دعوت کرد؛ نمایشی که در جشنواره کودک و نوجوان و جشنواره عروسکی اجرا شد. در آن دوره، ستاره پسیانی، کوچک‌ترین کارگردان این رویداد بود.»

همتی که حدود ۱۸ سال با پسیانی همکاری و مراوده خانوادگی داشته، مهم‌ترین ویژگی حرفه‌ای او را جدایی میان دوستی و کار دانست.

این هنرمند بیان کرد: «در این ۱۸ سال یک نکته بسیار مهم را درباره این مرد شریف فهمیدم و آن هم عدم تلاقی روابط دوستانه با کار بود. وقتی تمرین‌های تئاتر شروع می‌شد، چقدر جدی بود و اصلاً شوخی نداشت. چنان سر من داد می‌زد که بعد از تمرین، همان آدمی بودم که عزیزترین کس در میان دوستانش محسوب می‌شدم.»

به گفته همتی، این جدیت حرفه‌ای در کنار روابط صمیمانه، ویژگی‌ای بود که در همکاری با پسیانی برایش اهمیت زیادی داشت.

 او ادامه داد: «بعد از تمرین یا فیلم‌برداری، رابطه ما دوباره کاملاً دوستانه می‌شد. به لحاظ شوخی، حتی زبان آذری هم با هم صحبت می‌کردیم. پدر و مادر آقای پسیانی آذری بودند و دوست داشت که من با آنها آذری صحبت کنم تا خودش هم بیشتر با این زبان ارتباط پیدا کند و به این موضوع افتخار می‌کرد.»

از تهران تا ژاپن و انگلستان

همتی بخش دیگری از خاطراتش با پسیانی را به سفرهای خارجی و همکاری‌های بین‌المللی اختصاص داد؛ همکاری‌هایی که به گفته او نشان‌دهنده اعتماد و نگاه حرفه‌ای پسیانی بود.

او گفت: «من از این بزرگوار خیلی چیزها یاد گرفتم. گذشته از اینکه آقای پسیانی من را به وادی حرفه‌ای معرفی کردند، به عنوان دستیار ثابتشان در کشورهای دیگر هم همراهشان بودم. برای ژاپن، انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند با ایشان کار کردم و اجرا داشتیم.»

همتی درباره اعتمادی که پسیانی در این همکاری‌ها به او داشت، توضیح داد: «ایشان همیشه می‌گفتند تو در تهران دستیار من بودی، در ژاپن هم باید تو باشی. این برای من لذت‌بخش بود، چون این اخلاقی بود که همه نداشتند.»

او ادامه داد: «در سفرهای خارجی هم بخش حرفه‌ای کار را با همان دقتی که در ایران دنبال می‌کرد، پیش می‌برد. ممکن بود در سفر شرایطی پیش بیاید که فردی بخواهد برادر، خواهرزاده یا یکی از اعضای خانواده‌اش را همراه خود ببرد یا حتی پیشنهادهایی از طرف افراد مختلف مطرح شود، اما آقای پسیانی در انتخاب دستیار، مسائل حرفه‌ای را در نظر می‌گرفت و می‌گفت خودِ سیروس باید همراه من باشد.»

همتی این رفتار را نشانه‌ای از شرافت حرفه‌ای پسیانی دانست و گفت: «شاید می‌توانستند افراد دیگری را هم به جای من ببرند یا پیشنهادهایی هم مطرح شده بود. آن دوره، در دهه ۷۰ و ۸۰، روابط تئاتری و ارتباطات بین‌المللی تئاتر بسیار خوب بود و چنین اتفاق‌هایی می‌افتاد، اما این بزرگوار در انتخابش پای اصول حرفه‌ای می‌ایستاد.»

اگر چیزی از هوشمندی در بازی من وجود دارد، مدیون آتیلا هستم

همتی در ادامه از هوشمندی پسیانی به عنوان یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این هنرمند یاد کرد و گفت تأثیر او بر مسیر حرفه‌ای‌اش تنها به معرفی و فراهم کردن فرصت‌های کاری محدود نبوده است.

او  ادامه داد: «من آتیلا را خیلی کارگردان باهوشی می‌دانستم و این را با صراحت اذعان می‌کنم. اگر چیزی از هوشمندی در بازی در کار من وجود دارد، مدیون آتیلا بزرگ است.»

به اعتقاد همتی، یکی از مهم‌ترین درس‌هایی که از پسیانی گرفته، تفکیک کامل فضای تمرین و کار از روابط دوستانه بوده است.

او توضیح داد: «اختلاف و جدا کردن تمرین با رفاقت، چیزی است که به شدت تحت تأثیرش قرار گرفتم. الان هم اگر این ویژگی در کار من وجود دارد که ممکن است ۳۰ روز در کار بسیار جدی باشم، اما در پشت صحنه شوخ‌ترین آدم باشم، اهل بگو و بخند و سفره باشم، این‌ها با کار فرق می‌کند. این نکته برای من بسیار مهم بود و آن را از آتیلا یاد گرفتم.»

همتی در پایان با اشاره به خاطراتی که از پسیانی و خانواده‌اش دارد، گفت: «ایشان انسان بسیار خوبی بود و خاطرات خیلی خوبی با خودش و خانواده‌اش دارم. روحش بلند است و امیدوارم هر جا هست آرامش داشته باشد.»

برچسب ها